Σε λίγες μέρες ρίχνει αυλαία η δραματική σειρά της EPT 1, Ηλέκτρα, με την τελευταία πράξη να γράφεται μέσα σε σιωπές, εξομολογήσεις και βλέμματα που κουβαλούν όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ.
Αρχικά, στα τελευταία επεισόδια θα παρακολουθήσουμε τον Νικόλα να παίρνει πάνω του την ευθύνη για όλα όσα έκανε η Δανάη, αποφασισμένος να τη σώσει ακόμα κι αν χρειαστεί να χαθεί ο ίδιος. Στέκεται απέναντι στον πρύτανη και προσπαθεί να τον πείσει ότι εκείνος φταίει για την επίθεση εναντίον του. Είναι μια απέλπιδα προσπάθεια, μια κίνηση αγάπης που μοιάζει περισσότερο με αυτοθυσία. Η Δανάη, τότε, για πρώτη φορά καταλαβαίνει τα λάθη της, αλλά και το μέγεθος της αγάπης που της είχε πάντα ο πατέρας της.
Την ίδια στιγμή, ο Στέργιος και η Μάρω βρίσκονται διαρκώς στο πλευρό της Δόμνας και του Πασχάλη, προσπαθώντας να τους κρατήσουν όρθιους μέσα στη δίνη των γεγονότων, ενώ ο Βασίλης παίρνει μια δύσκολη απόφαση. Ξέρει ότι δεν μπορεί να συνεχίσει να κρύβεται πίσω από φόβους και ενοχές και πηγαίνει να μιλήσει στη Δόμνα, έτοιμος να αντιμετωπίσει όσα άφησε ανοιχτά. Μέσα σε όλα, η γέννηση του μωρού της Ουρανίας και του Βασίλη μοιάζει με προμήνυμα λύτρωσης. Μια νέα ζωή έρχεται λίγο πριν από το οριστικό τέλος, σαν υπόσχεση πως τίποτα δεν χάνεται πραγματικά. Η Ηλέκτρα όμως συνεχίζει να κουβαλά το δικό της βάρος. Μια υπόσχεση που έχει δώσει στον Παύλο την αναγκάζει να πει ψέματα στη Νεφέλη για ακόμα μία φορά. Η Νεφέλη ωστόσο έχει ανέβει σε καινούριο καράβι και κοιτάζει τον κόσμο μέσα από τα μάτια του Μίμη. Τα παραμύθια που γράφει έχουν πάντα καλό τέλος και εκείνη θέλει να πιστεύει ότι κάπου υπάρχει ακόμα χώρος για φως.
Όλοι πλέον μοιάζει να βλέπουν καθαρά. Όλοι εκτός από έναν άνθρωπο, που αρνείται να πεθάνει μόνος και δειλός. Όμως η αλήθεια φτάνει αμείλικτη και του κόβει την ανάσα τη στιγμή που πίστεψε πως θα σωθεί. O ήλιος καίει δυνατά πάνω από την Αρσινόη. Δύο σώματα κολυμπούν παράλληλα μέσα στη θάλασσα, σαν να μην τους χώρισε ποτέ τίποτα. Η Ηλέκτρα και ο Παύλος αγκαλιάζονται στη μέση του πελάγους, μακριά απ’ όλους και απ’ όλα. Για μια στιγμή ο χρόνος παγώνει. Είναι μόνο εκείνοι και η υπόσχεση μιας άλλης ζωής. «Σε μια άλλη ζωή, ένα άλλο σύμπαν, εκεί που ούτε χρόνος υπάρχει ούτε χώρος, θα ξανασυναντηθούμε» ψιθυρίζουν, σαν να προσπαθούν να νικήσουν τη μοίρα. Και ύστερα έρχεται ο Σεπτέμβρης του 79. Ολόκληρη η Αρσινόη βρίσκεται στο πόδι για τη βάφτιση του μικρού Στέργιου. Το νησί γεμίζει ξανά φωνές, μουσικές και κόσμο. Κάποιοι προσπαθούν να επουλώσουν τις πληγές τους, άλλοι συνεχίζουν να αιμορραγούν σιωπηλά. Ο Νικόλας βρίσκεται σε ένα ψυχρό δωμάτιο. Εκεί συναντά τον πατέρα του, την Τιτίκα, την αγαπημένη του Αγνή. Τους κοιτάζει σαν χαμένος και συνεχώς ρωτά πότε θα φύγουν. «Σύντομα» του απαντούν. Κι όμως, εκείνος μένει μόνος, παγιδευμένος ανάμεσα στη μνήμη και στους ίσκιους που τον στοιχειώνουν και λίγο μετά αφήνει την τελευταία του πνοή και πεθαίνει. Την ίδια ώρα, στη βάφτιση, όλα μοιάζουν φωτεινά. Το λευκό φως αγκαλιάζει τους καλεσμένους, τα ποτήρια τσουγκρίζουν, η ορχήστρα αρχίζει να παίζει και ο χορός ενώνει ξανά ανθρώπους που κάποτε χάθηκαν μεταξύ τους. Κι όμως, μέσα στη γιορτή, η Ηλέκτρα στέκεται ανήσυχη.
Το βλέμμα της συναντά τον Παύλο. Εκείνος μένει ασάλευτος, κρατώντας ένα κοχύλι μέσα στο χέρι του. Εκείνη μοιάζει να αιωρείται στο κενό, σαν να ξέρει πως τίποτα δεν κρατά για πάντα. «Κάποιες αγάπες δεν τελειώνουν. Σωπαίνουν». Η φωνή της σπάει τη σιωπή. Και λίγο αργότερα, η τελευταία υπόσχεση έρχεται να σφραγίσει το τέλος τους. «Αν κάποτε ακούσεις τη θάλασσα μέσα σ’ αυτό το κοχύλι, θ’ ακούσεις κι εμάς. Εκεί μέσα είμαστε. Για πάντα». Αλλά ξαφνικά κάτι τους χωρίζει. Στην άκρη του γκρεμού. Στη μέση του πελάγους. Εκεί όπου όλα άρχισαν και όλα τελειώνουν…
Χρήστος Λούλης για Κολιανδρή: «Η ζωή μας με την Έμιλυ δε συνεχίζει να είναι πάρτι»
Τότσικας: Η εξομολόγηση για την πατρότητα – «Είναι μια διαρκής πάλη και είναι ό,τι πιο ωραίο»
Πατριαρχέας-Δράκου: Γενέθλια-υπερπαραγωγή για την κόρη τους Κύνθια με θαλασσινό πάρτι & super τούρτα
Πηγή: www.gossip-tv.gr
