Με αφοπλιστική ειλικρίνεια μιλά η Νικολέτα Βλαβιανού για τη μακρά πορεία της στην υποκριτική, τις ταμπέλες που συχνά συνοδεύουν τους ηθοποιούς, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο η ίδια αντιμετώπισε την αναγνωρισιμότητα.
Η ηθοποιός εξηγεί γιατί η κωμωδία, παρότι της άνοιξε τον δρόμο στην τηλεόραση, ταυτόχρονα περιόρισε τις επιλογές της, ενώ ξεκαθαρίζει πως δεν αισθάνθηκε ποτέ πιο σημαντική από τους ανθρώπους γύρω της.
Νικολέττα Βλαβιανού: «Οφείλω να πω ότι υπάρχει ένα bullying… Συνέχεια ακούω για ηλικιακό ρατσισμό»
Η αισιοδοξία και η θετική ενέργεια που εκπέμπετε είναι μια συνειδητή στάση ζωής ή είναι μόνο η εικόνα που επιλέγετε να δείχνετε προς τα έξω;
Η δημόσια εικόνα μου δεν απέχει πολύ από την αληθινή προσωπικότητά μου και γι’ αυτό πιστεύω πως με αγαπάει ο κόσμος: δείχνω πάντα αυτό που νιώθω. Η φιλοσοφία μου είναι ότι η ζωή είναι πολύ μικρή, έχει δυσκολίες, αλλά δεν πρέπει να μας ρίχνουν κάτω. Από μικρή ήμουν φύση αισιόδοξη, αλλά αυτό είναι και κουραστικό. Πάντα λέω, «όταν μια πόρτα είναι κλειστή, μην τη βαράτε, ανοίξτε κάποια άλλη». Με έχει σώσει αυτή η ρήση στη δουλειά μας που είναι πολύ δύσκολη και τρώμε συνεχώς σφαλιάρες.
Πιστεύετε ότι η αισιοδοξία που σας χαρακτηρίζει επηρέασε και την πορεία σας προς την κωμωδία ή οι κωμικοί ρόλοι ήταν απλώς μια επαγγελματική συγκυρία;
Όταν «βγήκα» εγώ, το εμπορικό θέατρο ζητούσε νόστιμα κορίτσια που κάνουν καλή κωμωδία. Εγώ, παρότι ξεκίνησα με δραματικό ρόλο στο θέατρο, η κωμωδία μού άνοιξε δρόμο στην τηλεόραση, αλλά με περιόρισε πολύ, επειδή έκανα πάντα κωμικούς ρόλους. Το κοινό δεν βάζει ταμπέλες σε ηθοποιούς, το σύστημα των παραγωγών όμως βάζει. Το κοινό τον καλό ηθοποιό τον ακολουθεί ό,τι και να κάνει. Εχω αίσθηση του μέτρου στους ρόλους, είτε κωμικούς είτε δραματικούς, και πιστεύω είμαι και στα δυο καλή.
Με τόση επιτυχία και αναγνωρισιμότητα όλα αυτά τα χρόνια, καβαλήσατε ποτέ το καλάμι;
Όχι, ποτέ. Ο κόσμος με αναγνώριζε από πολύ νωρίς στον δρόμο, γιατί οι πρώτες μου δουλειές στην τηλεόραση έκαναν πάνω από 50% τηλεθέαση. Δεν αισθάνομαι Ναπολέων ούτε κάτι πιο σημαντικό από τον διπλανό μου. Κάνω απλώς μια δουλειά όπως όλοι. Ποτέ δεν έχτισα έναν μύθο στο κεφάλι μου. Από μικρή που πήγαινα συνέχεια στο θέατρο ποτέ δεν είχα λαχτάρα να πάρω αυτόγραφα και να φωτογραφηθώ με τους ηθοποιούς. Το απομυθοποίησα από την αρχή. Άλλωστε, ήταν θείοι μου οι αδελφοί Φαληρέα, οπότε ζούσα τους ανθρώπους της μουσικής καθημερινά.
Πηγή: Espresso
Πηγή: www.gossip-tv.gr
