Για τη γνωριμία της με τον Νίκο Καραθάνο αλλά και για όλα όσα τη θυμώνουν, μίλησε πρόσφατα η Ζέτα Μακρυπούλια.
«Τον γνώριζα φυσικά μέσα από τις δουλειές του και από τον φίλο μου, τον Θανάση Αλευρά, με τον οποίο είχαν συνεργαστεί αρκετές φορές. Μου είχε πει μάλιστα ο Θανάσης ότι ο Νίκος τού είχε μιλήσει για εμένα, ότι του αρέσω ως ηθοποιός. Δεν είχα δώσει πολλή σημασία. Πάντα αυτό που σου αρέσει να ακούς το αφήνεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου μέχρι να γίνει πραγματικότητα. Και έγινε. Με πήρε, θυμάμαι, ένα τηλέφωνο, κλείσαμε ένα ραντεβού. Ηταν αρχικά διστακτικός μαζί μου. Ποιος ξέρει πώς θα φανταζόταν ότι είμαι. Και ύστερα μαγικά έγινε το “κλικ” μεταξύ μας. Ο Νίκος με “διάβασε” κατευθείαν. Είμαι ένας πολύ κλειστός άνθρωπος και εκείνος κατάλαβε ότι έπρεπε να μου δώσει το περιθώριο να πάρω τον χρόνο μου ώστε να νιώσω ασφαλής και να μπορέσω να απελευθερωθώ.
Ζέτα Μακρυπούλια: «Θα ήταν αστείο τώρα να ερωτευτώ ξαφνικά όπως ερωτευόμουν στα 18 μου»
Ο Νίκος ως σκηνοθέτης έχει άπειρα προσόντα. Πραγματικά, δεν ξέρω πώς τα καταφέρνει και στο τέλος όλοι οι ηθοποιοί των παραστάσεών του γίνονται ένα σώμα. Καταρρίπτει την έννοια του πρωταγωνιστή, του δευτεραγωνιστή. Μαζί του κάνεις θέατρο, αληθινό, αγνό, χωρίς να ασχολείσαι με όλα τα υπόλοιπα. Ο ρόλος της Υβόννης, για παράδειγμα, από γραφής, είναι ο αντιήρωας του έργου. Χωρίς να γίνει καν ζήτημα, με ώθησε να του δώσω και μία άλλη υπόσταση. Του χρωστάω ευγνωμοσύνη για πολλά του Νίκου. Και θα κρατώ πάντα μέσα μου μια σκηνή που μου χάρισε στην προηγούμενη παράστασή μας, “Μια νύχτα στην Επίδαυρο”. Εάν την είχατε δει, ίσως να θυμάστε ότι υπήρχε ένας κρεμασμένος άνθρωπος στη σκηνή, που δεν του έδινε σημασία κανείς εκτός από τον δικό μου ρόλο. Αντίθετα, οι υπόλοιποι μου φώναζαν: “Ελα να παραγγείλουμε στην ταβέρνα! Μην κοιτάς από εκεί! Μην τον κοιτάς!”. Αυτό το “μην κοιτάς την πραγματικότητα” είναι ακριβώς αυτό που συμβαίνει στην κοινωνία μας σήμερα».
Τι σας θυμώνει γύρω μας;
«Η βία. Δεν μας αναγνωρίζω πλέον. Δεν γίνεται να ξυπνάμε κάθε μέρα και να θεωρούμε φυσιολογικό ότι κάποιος έσπασε το πόδι μιας κοπέλας επειδή πήγε να του πάρει τη θέση πάρκινγκ. Δεν γίνεται κάποιος να σηκώνει μαχαίρι γιατί η γυναίκα του τον χώρισε. Και, πραγματικά, δεν ξέρω πότε έγινε αυτή η μετάβαση, πώς αποφασίσαμε ως κοινωνία ότι μπορεί κάποιος να παίζει με την ανθρώπινη ζωή και να την αφαιρεί με τόση ευκολία. Είναι όλοι εν βρασμώ. Σκέφτομαι ότι ένα κομβικό σημείο ήταν η καραντίνα. Συσσωρεύθηκε πολύς θυμός. Και ύστερα οι πόλεμοι γύρω μας. Εθιστήκαμε με έναν τρόπο στη βία. Πριν από δύο χρόνια, θυμάμαι, ήμουν για παραστάσεις στην Κύπρο και έβλεπα από μακριά τις βόμβες να σκάνε στον ουρανό της Μέσης Ανατολής σαν μικρά, “τζούφια” πυροτεχνήματα, ενώ εγώ έτρωγα την πίτσα μου στο μπαλκόνι μου. Τις πρώτες ημέρες πάγωσα. Και ύστερα τρόμαξα με τον ίδιο μου τον εαυτό, όταν συνήθισα την εικόνα. Ισως γιατί όλα έχουν γίνει ένα scroll στο κινητό – από το πώς φτιάχνεις ένα κέικ χωρίς θερμίδες μέχρι την οβίδα που θερίζει αθώα παιδιά. Η ανθρωπότητα βρίσκεται σε μία δίνη και ξέχασε τι σημαίνει δικαιοσύνη, καλοσύνη, αλήθεια, ομορφιά. Και όμως για αυτά είναι φτιαγμένος ο άνθρωπος, όχι για τα άλλα».
Πηγή Βήμαgazino
Μακρυπούλια: Η συναισθηματική σύνδεση με τον νέο της ρόλο & η αποκάλυψη – «Όταν ήμουν μικρή…»
Επιστροφή στις ρίζες για τη Μακρυπούλια! «Όπως όταν ήμουν μικρή… »,γράφει και ποζάρει στα λιβάδια
Ζέτα Μακρυπούλια: «Ύστερα από μια συγκεκριμένη συνεργασία έγινε ένα κρακ μέσα μου και είπα, “τέλος”»
Πηγή: www.gossip-tv.gr
