Η Ματίνα Νταρζάνου ανήκει σε εκείνη τη νέα γενιά γυναικών που δεν μεγάλωσε απλώς αγαπώντας το ποδόσφαιρο. Μεγάλωσε διεκδικώντας τη θέση της μέσα σε αυτό. Σε ένα άθλημα που για χρόνια κουβαλούσε ταμπέλες, σχόλια και στερεότυπα, εκείνη μπήκε στο γήπεδο από μικρή και έμαθε να απαντά με τον πιο καθαρό τρόπο: παίζοντας.
Γεννημένη στις 8 Ιουνίου 2005, η Ματίνα είναι διεθνής Ελληνίδα ποδοσφαιρίστρια, μέλος της Εθνικής Ομάδας Γυναικών. Η πορεία της πέρασε από τον Παναθηναϊκό και στη συνέχεια από την Πογκόν Στσέτσιν στην Πολωνία, ένα βήμα που για μια νέα αθλήτρια σημαίνει πολλά: αλλαγή χώρας, νέα καθημερινότητα, άλλη ένταση, άλλες απαιτήσεις, μεγαλύτερη ωριμότητα.
Πριν όμως από τις ομάδες, τις μεταγραφές, την Εθνική και τα μεγάλα όνειρα, υπήρχε ένα κορίτσι σε μια αυλή. Η Ματίνα θυμάται τον εαυτό της να παίζει με τον αδερφό της στην αυλή, στο εξοχικό τους στη Σαρωνίδα, για πάρα πολλές ώρες. Ήταν 5-6 ετών, εκείνος 7-8, και το ποδόσφαιρο ήταν ήδη μέρος της ζωής της με έναν τρόπο. Δεν είχε ακόμη τη μορφή καριέρας. Ήταν χαρά. Ήταν ελευθερία. Ήταν κάτι που την τραβούσε χωρίς να χρειάζεται εξήγηση.
Και ίσως έτσι ξεκινούν οι πιο αληθινές διαδρομές. Όχι με βεβαιότητες, αλλά με αγάπη. «Ασχολούμαι από πολύ μικρή, γιατί το αγαπούσα», αναφέρει μεταξύ άλλων στην αποκλειστική συνέντευξη που παραχώρησε στο TLIFE. Στη συνέχεια, μιλά για τον Παναθηναϊκό, την Πογκόν και την Εθνική Γυναικών. «Πήρα άλλες παραστάσεις από το εξωτερικό. Είπα ότι θέλω πραγματικά να το κυνηγήσω και να δω μέχρι πού μπορώ να φτάσω».
Αυτή η φράση έχει μέσα της όλη την ένταση μιας νέας αθλήτριας που δεν αρκείται στο «μέχρι εδώ». Θέλει να δει το παρακάτω. Θέλει να μετρήσει τη δύναμή της όχι στα λόγια, αλλά στη δουλειά. Στην προπόνηση. Στο γήπεδο. Στην επιλογή να συνεχίζει.
Η στήριξη που έγινε δύναμη
Καμία διαδρομή δεν χτίζεται μόνη της. Πίσω από κάθε αθλήτρια υπάρχει σχεδόν πάντα ένας άνθρωπος που είπε «συνέχισε», όταν οι άλλοι έλεγαν «πρόσεχε». Στην περίπτωση της Ματίνας, αυτός ο άνθρωπος ήταν και ο αδερφός της, ο Χρήστος.
Όπως αναφέρει ο ίδιος, οι γονείς τους στην αρχή δεν ήθελαν τόσο να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο, γιατί «είναι κοπέλα και θα χτυπήσει». Εκείνος όμως ήταν δίπλα της. Τη βοηθούσε και τη στήριζε για να το συνεχίσει.
Αυτό είναι ένα από τα πιο ανθρώπινα σημεία της ιστορίας της. Γιατί δείχνει πως πολλές φορές τα στερεότυπα δεν εμφανίζονται μόνο ως απόρριψη. Εμφανίζονται και ως φόβος. Ως προστασία, ως φροντίδα. Ως εκείνη η παλιά ιδέα ότι ένα κορίτσι πρέπει να προσέχει περισσότερο, να ρισκάρει λιγότερο, να μη χτυπά, να μη διεκδικεί τόσο έντονα τον χώρο του. Και όμως, ένα κορίτσι χρειάζεται κάποιον να του πει: παίξε, δοκίμασε, τρέξε. Μη φοβηθείς τόσο που να σταματήσεις πριν καν αρχίσεις!
Το σώμα στο γήπεδο δεν ζητά τελειότητα
Η ιστορία της Ματίνας συναντά την καρδιά της καμπάνιας Dove #WomenInSports ακριβώς εδώ: στη σχέση των κοριτσιών με το σώμα τους. Γιατί το σώμα, ειδικά στην εφηβεία, μπορεί να γίνει πεδίο αμφιβολίας. Μπορεί να γίνει καθρέφτης ανασφάλειας. Μπορεί να γίνει ο λόγος που ένα κορίτσι αρχίζει να απομακρύνεται από ένα άθλημα που αγαπά.
Η Ματίνα μιλά για το σώμα της με έναν τρόπο καθαρό και ουσιαστικό. «Ένιωθα ότι ήμουν διαφορετική από τα άλλα κορίτσια της ηλικίας μου, αφού σωματοδομικά ήμουν λίγο πιο ψηλή, ίσως λίγο πιο μυϊκά δυνατή», μας εκμυστηρεύεται. Όμως αμέσως μετά βάζει τα πράγματα στη θέση τους: «Δεν είναι ότι ένιωθα άσχημα γι’ αυτό. Πάντα υποστήριζα τον εαυτό μου και το πώς ήμουν».
Αυτή η φράση είναι πολύτιμη. Γιατί δεν μιλά για μια γυναίκα που δεν ένιωσε ποτέ διαφορετική. Μιλά για μια γυναίκα που ένιωσε τη διαφορά, αλλά δεν την άφησε να γίνει ντροπή. Την αναγνώρισε. Την κράτησε. Την έκανε μέρος της δύναμής της.
Και η Ματίνα συνεχίζει με κάτι ακόμη πιο σημαντικό: το ποδόσφαιρο δεν έχει ένα και μόνο σώμα. «Μπορεί να είσαι πιο εύσωμος, μπορεί να είσαι πιο αδύνατος, μπορεί να είσαι ψηλός, μπορεί να είσαι κοντός, μπορεί να είσαι λεπτός και πάλι να μπορείς να παίξεις».
Αυτό ακριβώς είναι το μήνυμα που χρειάζεται να ακουστεί δυνατά. Ο αθλητισμός δεν είναι για ένα συγκεκριμένο καλούπι. Δεν είναι για ένα σώμα που εγκρίνεται από τον καθρέφτη ή από τα social media. Είναι για σώματα που κινούνται, προσπαθούν, αντέχουν, χαίρονται, δυναμώνουν.
«Δεν έχει συγκεκριμένα στάντερ όπως άλλα αθλήματα», υπογραμμίζει η Ματίνα για το ποδόσφαιρο. Και μέσα σε αυτή τη φράση υπάρχει μια απελευθέρωση: δεν χρειάζεται να μοιάζεις με κάποια άλλη για να ανήκεις.
Το ποδόσφαιρο δεν έχει φύλο
Η Ματίνα μιλά και για τα στερεότυπα που παραμένουν ενεργά στη χώρα μας γύρω από το ποδόσφαιρο. Για τις λιγότερες ευκαιρίες, για το πόσο δύσκολο είναι να συνδυάζεις δουλειά, σπουδές και προπόνηση, για το γεγονός ότι πολλές γυναίκες στο ποδόσφαιρο δεν έχουν ακόμη τα ίδια προνόμια με τους άντρες.
Θυμάται πως πολλές φορές οι γυναίκες έμπαιναν τελευταίες στο γήπεδο. Πρώτα τελείωναν οι άντρες, μετά άδειαζε το γήπεδο, και οι γυναίκες έμπαιναν αργά, ακόμη και στις 9 το βράδυ. Για ένα παιδί που την επόμενη μέρα έπρεπε να σηκωθεί για σχολείο, αυτό ήταν πραγματικά δύσκολο.
Όμως δεν μένει στο παράπονο. Μένει στη διεκδίκηση. «Το ποδόσφαιρο είναι ένα. Δεν έχει να κάνει με το αν είσαι αγόρι ή κορίτσι. Έχει να κάνει με το πόσο το θέλεις και πόσο δουλεύεις», τονίζει. Αυτή είναι ίσως η πιο καθαρή απάντηση σε κάθε στερεότυπο. Το παιχνίδι δεν ρωτά φύλο. Ρωτά πάθος. Ρωτά συνέπεια. Ρωτά αν είσαι διατεθειμένη να δουλέψεις για αυτό που αγαπάς.
Η Πολωνία, η μοναξιά και η στιγμή που κλονίστηκε
Η δύναμη όμως δεν σημαίνει ότι δεν λυγίζεις. Και η Ματίνα δεν ωραιοποιεί τη διαδρομή της. Μιλά με ειλικρίνεια για την Πολωνία, για τη δύσκολη μετάβαση, για τη μοναξιά και για τον τραυματισμό που την ταλαιπώρησε στη μέση.
«Να φύγεις από την Ελλάδα και να πας στην Πολωνία δεν είναι κάτι εύκολο», λέει. Εκεί, μακριά από όσα ήξερε, με έναν τραυματισμό που την ταλαιπώρησε πολύ, ήρθε η στιγμή που δεν ήξερε πότε θα επιστρέψει, πώς θα επιστρέψει, αν θα είναι ίδια. «Ήμουν μόνη μου», παραδέχεται.
Και μετά έρχεται η πιο προσωπική της αλήθεια. «Έχασα κάπως την ταυτότητά μου». Για μια αθλήτρια, αυτή η φράση είναι βαθιά. Γιατί όταν έχεις χτίσει την καθημερινότητα, την πειθαρχία, τις θυσίες και τα όνειρά σου γύρω από το άθλημά σου, μια περίοδος που σε σταματά σωματικά μπορεί να σε κλονίσει και εσωτερικά. Δεν αναρωτιέσαι μόνο πότε θα επιστρέψεις. Αναρωτιέσαι ποια είσαι όταν δεν μπορείς να κάνεις αυτό που αγαπάς.
Κάθε σημάδι λέει μια ιστορία
Η Ματίνα ξέρει ότι ο αθλητισμός αφήνει σημάδια. Όχι μόνο μέσα σου, αλλά και πάνω σου. Μιλά για ένα σημάδι στο πόδι της από συμπαίκτριά της στην Εθνική Κ19, ένα σημάδι που έχει μείνει χρόνια. «Μου είπε “θα έχεις αυτό το σημάδι και θα το θυμάσαι πάντα”. Και όντως έχει μείνει για πάντα πάνω στο πόδι μου».
Ένα σημάδι, μια μελανιά, μια γρατζουνιά μπορεί να μοιάζουν μικρά. Αλλά για μια αθλήτρια είναι μνήμη. Είναι αγώνας. Είναι η απόδειξη ότι μπήκε στο γήπεδο, προσπάθησε, διεκδίκησε, έζησε κάτι στο έπακρο. Και κάπου εδώ η έννοια της ομορφιάς αλλάζει. Δεν είναι η τελειότητα. Είναι η ιστορία. Είναι ο κόπος. Είναι η αντοχή. Είναι το σώμα που έχει κάτι να πει, γιατί δεν έμεινε ακίνητο. Έτρεξε. Χτύπησε. Συνέχισε.
Άξιζε κάθε βήμα
Η Ματίνα μιλά και για τις θυσίες. Για όσα στερήθηκε. Για τις στιγμές που άλλοι έβγαιναν, ξεκουράζονταν, ζούσαν χωρίς τόσο αυστηρό πρόγραμμα, ενώ εκείνη είχε προπόνηση, στόχους, υποχρεώσεις.
Και όμως, όταν κοιτάζει πίσω, δεν μετανιώνει. «Δεν μετανιώνω για καμία απόφαση που έχω πάρει στη ζωή μου. Πέτυχε, δεν πέτυχε, είμαι αυτή που είμαι σήμερα λόγω αυτής της απόφασης». Αυτή είναι η φράση μιας γυναίκας που έχει συμφιλιωθεί με τη διαδρομή της. Όχι επειδή ήταν εύκολη, αλλά επειδή την έφτιαξε. Της χάρισε φιλίες, αναμνήσεις, δύναμη, ταυτότητα.
Και τελικά, αυτό είναι που θέλει να φωτίσει και η καμπάνια Dove #WomenInSports: ότι κανένα κορίτσι δεν πρέπει να αφήσει την ανασφάλεια για το σώμα ή την εμφάνισή του να του πάρει κάτι που αγαπά. Ότι το σώμα δεν είναι εμπόδιο. Είναι σύμμαχος. Ότι η θέση της είναι στο παιχνίδι.
Η Ματίνα Νταρζάνου δεν μιλά απλώς ως διεθνής ποδοσφαιρίστρια. Μιλά ως ένα κορίτσι που ξεκίνησε σε μια αυλή, μεγάλωσε μέσα στο ποδόσφαιρο, δοκιμάστηκε, έφυγε στο εξωτερικό, πόνεσε, αμφέβαλε, αλλά συνέχισε. Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο δυνατό μήνυμα: η ομορφιά δεν είναι να μένεις ατσαλάκωτη. Είναι να παίζεις. Να ιδρώνεις. Να πέφτεις. Να σηκώνεσαι. Να κουβαλάς τα σημάδια σου σαν ιστορία. Και να μένεις στο παιχνίδι.
Επιμέλεια: Ταϋγέτη Λάζου
Φωτογραφίες: Πέτρος Χόντος
Ακολουθήστε το tlife.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλα τα νέα.
Πηγή: www.tlife.gr
