Ένα αρχαιολογικό μυστήριο που απασχολεί τους ερευνητές για περισσότερο από 150 χρόνια ενδέχεται να πλησιάζει στη λύση του. Μια αρχαία λίθινη σαρκοφάγος, που ανακαλύφθηκε στο Αβαείο του Ουέστμινστερ, στο Λονδίνο, φαίνεται πως φιλοξενεί τα λείψανα ενός σημαντικού εκκλησιαστικού προσώπου του Μεσαίωνα και όχι του ανθρώπου για τον οποίο κατασκευάστηκε αρχικά.
Όπως μεταδίδει το CNN, νέα ανάλυση των λειψάνων από τον αρχαιολόγο Γουόρικ Ρόντγουελ (Warwick Rodwell), σύμβουλο αρχαιολογίας του Αβαείου, υποδεικνύει ότι ο νεκρός ήταν πιθανότατα μεσαιωνικός μοναχός ή ηγούμενος του Ουέστμινστερ.
Η χρονολόγηση των οστών με ραδιενεργό άνθρακα τοποθετεί τον θάνατό του μεταξύ 987 και 1052 μ.Χ.
Η έρευνα πραγματοποιήθηκε από τον αρχαιολόγο Γουόρικ Ρόντγουελ (Warwick Rodwell), σύμβουλο αρχαιολογίας του Αβαείου, και τα ευρήματά της δημοσιεύθηκαν στις 20 Οκτωβρίου στο επιστημονικό περιοδικό Journal of the British Archaeological Association.
Μια ρωμαϊκή σαρκοφάγος με μεταγενέστερο σταυρό
Προηγούμενες έρευνες είχαν χρονολογήσει τη σαρκοφάγο στη ρωμαϊκή περίοδο, περίπου στον 4ο αιώνα μ.Χ. Μια λατινική επιγραφή τριών σειρών την αφιέρωνε «στη μνήμη του Βαλέριου Αμανδίνου (Valerius Amandinus)».
Η υψηλή ποιότητα κατασκευής της υποδηλώνει ότι ο Αμανδίνος πιθανότατα ήταν σημαντικός κάτοικος του Λονδίνου, αν και δεν υπάρχουν πληροφορίες για τη ζωή και τη δράση του.
Ωστόσο, στο κάλυμμα της σαρκοφάγου υπάρχει ένας σταυρός ύστερου αγγλοσαξονικού ρυθμού, μήκους 1,8 μέτρων, ο οποίος φαίνεται πως χαράχθηκε τουλάχιστον 600 χρόνια μετά την κατασκευή της.
Η παρουσία του σταυρού δημιούργησε αμφιβολίες για την ηλικία και την ταυτότητα του ανθρώπου που είχε ταφεί στο εσωτερικό της.
Ανακαλύφθηκε δύο φορές – Το μυστήριο των λειψάνων
Οι εργάτες εντόπισαν για πρώτη φορά τη σαρκοφάγο το 1820, κατά τη διάρκεια εργασιών στο Αβαείο. Κατά την ανασκαφή, το κάλυμμά της έσπασε σε έξι κομμάτια, ενώ οι απρόσεκτοι χειρισμοί προκάλεσαν ζημιές στο κρανίο.
Τα οστά βρέθηκαν συγκεντρωμένα σε έναν ακατάστατο σωρό, πιθανώς επειδή είχαν μετακινηθεί από τυμβωρύχους όσο η σαρκοφάγος παρέμενε ανοιχτή. Στη συνέχεια, η σαρκοφάγος και το περιεχόμενό της θάφτηκαν ξανά, χωρίς να καταγραφούν ή να μελετηθούν.
Το 1869 εντοπίστηκε εκ νέου, αυτή τη φορά κατά τη διάρκεια εργασιών ανακαίνισης, και μεταφέρθηκε από τη βόρεια περιοχή του Αβαείου στην ανατολική στοά.
Σύμφωνα με τη μελέτη, ο Τσαρλς Ντίκενς ο νεότερος (Charles Dickens Jr.), πρωτότοκος γιος του διάσημου συγγραφέα, είχε γράψει ότι είδε τη σαρκοφάγο στο Αβαείο το 1879.
Αργότερα μεταφέρθηκε στη βάση του βορειοδυτικού πύργου, μια διαδικασία που διήρκεσε περισσότερες από 36 ώρες εξαιτίας του μεγάλου βάρους της.
Ο Ρόντγουελ πληροφορήθηκε την ιστορία της το 2009. Όταν έμαθε ότι το 2016 επρόκειτο να καθαριστεί και να συντηρηθεί, ενόψει της έκθεσής της σε νέες αίθουσες του Αβαείου, αξιοποίησε την ευκαιρία για να εξετάσει εκ νέου την ταφή.
Τι αποκάλυψε η ανάλυση του σκελετού
Η εξέταση των οστών έδειξε ότι επρόκειτο για άνδρα που πέθανε σε ηλικία 35 έως 49 ετών.
Η χρονολόγηση με ραδιενεργό άνθρακα τοποθέτησε τα λείψανα μεταξύ 987 και 1052 μ.Χ., δηλαδή περίπου έξι αιώνες μετά την κατασκευή της ρωμαϊκής σαρκοφάγου.
Τα δόντια του βρίσκονταν σε καλή κατάσταση, ενώ ορισμένα οστά παρουσίαζαν ενδείξεις παλαιότερων καταγμάτων που είχαν επουλωθεί, οστεοαρθρίτιδας και ουρικής αρθρίτιδας.
Δεν εντοπίστηκαν, πάντως, σημάδια σοβαρής ασθένειας ή τραυματισμού που θα μπορούσαν να εξηγήσουν τον θάνατό του.
Μια ακόμη ανακάλυψη προκάλεσε έκπληξη στους ερευνητές. Όταν απομάκρυναν τον σκελετό και καθάρισαν το εσωτερικό της σαρκοφάγου από χώμα και συντρίμμια, εντόπισαν ένα ορθογώνιο στρώμα ασβέστη.
Ο ασβέστης χρησιμοποιούνταν επειδή θεωρούνταν ότι επιτάχυνε την αποσύνθεση και παγίδευε τα λεγόμενα «μιάσματα», δηλαδή υποτιθέμενους τοξικούς ατμούς που παλαιότερα συνδέονταν λανθασμένα με την πρόκληση ασθενειών.
Το ορθογώνιο σχήμα του στρώματος υποδήλωνε ότι το σώμα είχε αρχικά τοποθετηθεί σε ξύλινο φέρετρο, το οποίο στη συνέχεια γέμισε με ασβέστη και τοποθετήθηκε μέσα στη λίθινη σαρκοφάγο.
«Δεν το είχαμε υποψιαστεί και το ξύλινο φέρετρο είχε αποσυντεθεί πλήρως», εξήγησε ο Ρόντγουελ.
Η χρήση ασβέστη στις μεσαιωνικές ταφές ήταν σπάνια και συνήθως συνδεόταν με πρόσωπα υψηλής κοινωνικής θέσης.
Ποιος μπορεί να ήταν ο νεκρός
Ο συνδυασμός του αγγλοσαξονικού σταυρού και του ασβέστη οδήγησε τους ερευνητές στην εκτίμηση ότι τα λείψανα ανήκαν πιθανότατα σε σημαντικό εκκλησιαστικό πρόσωπο και, ειδικότερα, σε ηγούμενο του Ουέστμινστερ.
Δύο ιστορικά πρόσωπα ταιριάζουν στη χρονολογική περίοδο της ταφής: ο Έλφγουιγκ (Ælfwig), ηγούμενος από το 993 έως περίπου το 1020, και ο Γούλφνοθ (Wulfnoth), ο οποίος ανέλαβε τη θέση το 1020.
Σύμφωνα με τη μελέτη, ο Έλφγουιγκ θεωρείται ελαφρώς πιθανότερος, καθώς είναι γνωστό ότι υπήρξε μοναχός στο Ουέστμινστερ πριν γίνει ηγούμενος και ενδέχεται να είχε ισχυρότερο δεσμό με την εκκλησία.
Ωστόσο, η ταυτότητα του νεκρού δεν έχει επιβεβαιωθεί.
«Κανένα μεμονωμένο στοιχείο δεν έδωσε την οριστική απάντηση», δήλωσε ο Ρόντγουελ. «Χρειάστηκε να συγκεντρώσουμε και να αξιολογήσουμε όλα τα διαθέσιμα στοιχεία».
Γιατί χρησιμοποιήθηκε ξανά μια ρωμαϊκή σαρκοφάγος
Ένα ακόμη ερώτημα που απασχόλησε τους αρχαιολόγους ήταν γιατί ένας ηγούμενος μιας τόσο σημαντικής εκκλησίας θα μπορούσε να έχει ταφεί σε μια ήδη χρησιμοποιημένη ρωμαϊκή σαρκοφάγο.
Σύμφωνα με τον Ρόντγουελ, αυτό δεν αποτελούσε απαραίτητα ένδειξη υποβάθμισης, αλλά ενδεχομένως αναγνώριση της υψηλής θέσης του νεκρού.
«Κατά την ύστερη σαξονική περίοδο, οι λίθινες σαρκοφάγοι ήταν δυσεύρετες, καθώς η παραγωγή τους είχε σταματήσει», εξήγησε, προσθέτοντας ότι η απόκτηση μιας μεταχειρισμένης λίθινης σαρκοφάγου θεωρούνταν ιδιαίτερα πολύτιμη.
Μάλιστα, τον 7ο αιώνα, Βρετανοί μοναχοί από αβαείο στο Ίλι (Ely) ταξίδεψαν σε ρωμαϊκό νεκροταφείο στο Κέιμπριτζ, από όπου ανέσυραν μια λίθινη σαρκοφάγο για να τη χρησιμοποιήσουν στην ταφή της ηγουμένης τους, Έθελθριθ (Æthelthryth).
Πάντως, ο ερευνητής Ρόφι (Roffey), ο οποίος δεν συμμετείχε στη νέα μελέτη, δήλωσε στο CNN ότι απαιτείται περαιτέρω έρευνα για να εξηγηθούν πλήρως οι λόγοι επαναχρησιμοποίησης παγανιστικών τάφων και σαρκοφάγων κατά τη χριστιανική μεσαιωνική περίοδο.
Παρότι ο Έλφγουιγκ δεν αποτελεί ιδιαίτερα γνωστή ιστορική προσωπικότητα, τα νέα ευρήματα συμβάλλουν στη διερεύνηση ενός μυστηρίου που απασχολεί τους μελετητές από το 1869.
Σύμφωνα με τον Ρόντγουελ, η έρευνα καλύπτει ένα σημαντικό κενό στην αγγλοσαξονική ιστορία του Αβαείου του Ουέστμινστερ, το οποίο χαρακτήρισε «τη σημαντικότερη εκκλησία της Βρετανίας».
Πηγή: skai.gr
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
Πηγή: www.skai.gr
