Ένα ιστιοφόρο-καταμαράν με 10 επιβαίνοντες βυθίστηκε σήμερα (14/08/2026), περίπου δύο ναυτικά μίλια δυτικά της νησίδας Φλέβες.
Το σκάφος έφερε τουρκική σημαία και, μετά την εισροή υδάτων, οι επιβαίνοντες χρειάστηκε να εγκαταλείψουν το καταμαράν.
Το Ενιαίο Κέντρο Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης συντόνισε την επιχείρηση, στην οποία συμμετείχαν δύο πλωτά του Λιμενικού και βοηθητικό σκάφος θαλαμηγού. Και οι 10 άνθρωποι μεταφέρθηκαν με ασφάλεια στη Μαρίνα Βουλιαγμένης.
Είναι το δεύτερο σοβαρό περιστατικό που συνδέεται μέσα στο καλοκαίρι με τα νερά γύρω από τις Φλέβες.
Στις 3 Ιουλίου 2026, ταχύπλοο που έπλεε περίπου 1,5 ναυτικό μίλι ανατολικά της νησίδας τυλίχθηκε στις φλόγες. Οι τέσσερις επιβαίνοντες απομακρύνθηκαν εγκαίρως και είναι καλά στην υγεία τους, όμως το σκάφος καταστράφηκε από τη φωτιά και στη συνέχεια βυθίστηκε.
Τα δύο περιστατικά έφεραν για λίγο στο προσκήνιο έναν τόπο που οι περισσότεροι Αθηναίοι γνωρίζουν μόνο ως μια μικρή λωρίδα γης στον ορίζοντα.
Οι Φλέβες βρίσκονται απέναντι από τη Βουλιαγμένη, αλλά η σχέση τους με την Αττική είναι πολύ πιο σύνθετη από μια απλή γεωγραφική γειτνίαση.
Το νησί που βλέπεις από τη Βουλιαγμένη
Αν έχεις βρεθεί στη Βουλιαγμένη, είναι σχεδόν βέβαιο ότι έχεις δει τις Φλέβες.
Από την ακτή μοιάζουν με ένα χαμηλό, άνυδρο νησί, χωρίς οικισμό και χωρίς τα χαρακτηριστικά ενός κλασικού καλοκαιρινού προορισμού. Δεν υπάρχουν ξενοδοχεία, δρόμοι ή οργανωμένες τουριστικές εγκαταστάσεις. Κι όμως, πίσω από αυτή την πρώτη, μάλλον αδιάφορη εικόνα, υπάρχει ένας τόπος με αρκετά διαφορετική ιστορία.
Οι Φλέβες είναι ακατοίκητες και δεν απέκτησαν ποτέ τη σχέση με τον τουρισμό που απέκτησε η απέναντι ακτή της Αττικής. Η θέση τους, όμως, ακριβώς απέναντι από τη Βουλιαγμένη, τις έχει κάνει διαχρονικά αναγνωρίσιμες στους κατοίκους και στους επισκέπτες της περιοχής.
Αρκεί να τις πλησιάσεις με σκάφος για να αλλάξει η εικόνα.
Στον βορειοανατολικό τους όρμο βρίσκεται μια μικρή, ανώνυμη παραλία, από τις πιο απόμερες της Αττικής. Είναι απάνεμη, με καθαρά νερά και χωρίς τις υποδομές μιας οργανωμένης ακτής. Η πρόσβαση γίνεται από τη θάλασσα και αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους που εξακολουθεί να παραμένει σχετικά άγνωστη.
Και δίπλα στις Φλέβες υπάρχει η Φλεβοπούλα
Οι Φλέβες, όμως, δεν είναι μόνες. Ακριβώς δίπλα τους βρίσκεται η πολύ μικρότερη Φλεβοπούλα, μια δεύτερη ακατοίκητη νησίδα που συμπληρώνει το ιδιαίτερο τοπίο της περιοχής. Είναι αισθητά μικρότερη σε έκταση από τις Φλέβες, αλλά η παρουσία της έχει σημασία κυρίως για όσα συμβαίνουν γύρω και κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Οι δύο νησίδες αντιμετωπίζονται ουσιαστικά ως ενιαίος θαλάσσιος χώρος από τους ανθρώπους που γνωρίζουν την περιοχή. Ο βυθός γύρω από τις Φλέβες και τη Φλεβοπούλα προσφέρει διαφορετικά βάθη και μορφολογίες, από σημεία κατάλληλα για λιγότερο έμπειρους δύτες μέχρι πιο απαιτητικές καταδύσεις.
Αυτή είναι ίσως η λεπτομέρεια που δύσκολα αντιλαμβάνεται κανείς κοιτάζοντας τις Φλέβες από τη στεριά: η πραγματική τους συνέχεια βρίσκεται στη θάλασσα.
Το «Νησί των ΟΥΚάδων»
Η σημερινή εικόνα των Φλεβών δεν εξηγεί από μόνη της γιατί το νησί έμεινε για τόσα χρόνια μακριά από την τουριστική ανάπτυξη. Η απάντηση βρίσκεται στην ιστορία του.
Οι Φλέβες πέρασαν στην ιδιοκτησία του Πολεμικού Ναυτικού τη δεκαετία του 1920 και στη δεκαετία του 1930 μετατράπηκαν σε Ναυτικό Οχυρό. Δημιουργήθηκαν πυροβολαρχίες για την ενίσχυση της άμυνας του Πειραιά και του ναυστάθμου της Σαλαμίνας.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Φλέβες συνδέθηκαν στενά με την εκπαίδευση των ΟΥΚ. Καταδύσεις, ασκήσεις και εκπαίδευση σε ιδιαίτερα απαιτητικές συνθήκες έδωσαν στο νησί τη χαρακτηριστική ονομασία «Νησί των ΟΥΚάδων».
Αυτός ο στρατιωτικός χαρακτήρας εξηγεί και γιατί ένα νησί τόσο κοντά στη Βουλιαγμένη παρέμεινε ουσιαστικά εκτός τουριστικής ανάπτυξης για δεκαετίες.
Ένας βυθός που έχει τη δική του ιστορία
Οι Φλέβες είναι γνωστές και για κάτι που δεν φαίνεται από την επιφάνεια. Ο βυθός γύρω από τις δύο νησίδες παρουσιάζει ενδιαφέρον για καταδύσεις, με βράχους, θαλάσσια ζωή, διαφορετικά βάθη και μια σπηλιά στη δυτική πλευρά των Φλεβών, περίπου στα 12 μέτρα.
Τους καλοκαιρινούς μήνες η ορατότητα μπορεί να είναι ιδιαίτερα καλή, προσφέροντας εικόνες από τον υποθαλάσσιο κόσμο της περιοχής.
Για τους πιο έμπειρους δύτες υπάρχει και ένα σημαντικότερο σημείο στον χάρτη: το ναυάγιο του φορτηγού πλοίου «Παναγής».
Το πλοίο, μήκους περίπου 55 μέτρων, βυθίστηκε τον Ιούνιο του 1984, όταν βλάβη στο πηδάλιο σε συνδυασμό με ισχυρούς βόρειους ανέμους οδήγησε στην ανατροπή του. Το «Παναγής» βρίσκεται σε βάθος περίπου 14 μέτρων, ανάμεσα στις Φλέβες και μια ξέρα στα νότια, και αποτελεί σήμερα ένα από τα γνωστά καταδυτικά σημεία της περιοχής.
Έτσι, οι Φλέβες έχουν ουσιαστικά δύο διαφορετικές όψεις. Η μία φαίνεται από τη Βουλιαγμένη: ένα ήσυχο, άνυδρο νησί. Η άλλη βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια και αποκαλύπτεται μόνο σε όσους πλησιάσουν με σκάφος ή καταδυθούν στα νερά του.
Η αξιοποίηση που δεν έγινε ποτέ
Η απόσταση από τη Βουλιαγμένη και η θέση των Φλεβών στον Σαρωνικό θα μπορούσαν να είχαν δημιουργήσει ένα εντελώς διαφορετικό μέλλον.
Κατά καιρούς έχουν διατυπωθεί προτάσεις για τουριστική αξιοποίηση της περιοχής, με ιδέες που περιλάμβαναν πολυτελείς μονάδες, μαρίνα για μεγάλα σκάφη και άλλες υποδομές. Σε ορισμένα από τα σχέδια είχε συμπεριληφθεί και η Φλεβοπούλα, με διαφορετικό ρόλο από αυτόν που έχει σήμερα.
Ωστόσο, τα σχέδια αυτά δεν προχώρησαν σε υλοποίηση.
Έτσι, οι Φλέβες παρέμειναν ένα από τα παράδοξα της Αττικής: ένα νησί σε απόσταση αναπνοής από μια από τις πιο ανεπτυγμένες και ακριβές περιοχές της χώρας, που εξακολουθεί να μην έχει μετατραπεί σε τουριστικό θέρετρο.
Η απουσία δρόμων, ξενοδοχείων και μόνιμου πληθυσμού δεν είναι τυχαία. Είναι αποτέλεσμα της ιστορίας και του ιδιαίτερου καθεστώτος που είχε για δεκαετίες το νησί.
Πηγή: www.newsit.gr
