Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος ανήκει σε εκείνη τη γενιά δημοσιογράφων που έμαθαν τη δουλειά στον δρόμο, με ένα μπλοκ σημειώσεων στην τσέπη, ένα στυλό στο χέρι και την ανάγκη να βρίσκονται κοντά στους ανθρώπους και στα γεγονότα.
Πολιτικός και δικαστικός συντάκτης με πολυετή διαδρομή, ξεκίνησε το 1989 και, παρά τις θέσεις ευθύνης που ανέλαβε αργότερα, δεν έκρυψε ποτέ ότι η πραγματική του θέση ήταν εκεί όπου εκτυλισσόταν η είδηση.
Δημήτρης Γιαννακόπουλος: Ο λόγος που χόρεψε ζεϊμπέκικο στην κηδεία του Μαζωνάκη & η άγνωστη ζωή του
Το πρώτο του ρεπορτάζ έγινε το καλοκαίρι του 1989, στα περίπτερα της Ομόνοιας. Εκεί παρατηρούσε ανθρώπους που διάβαζαν εφημερίδες και σχολίαζαν την επικαιρότητα, αλλά και οικοδόμους που περίμεναν στην οδό Αθηνάς για να βρουν μεροκάματο. Στην αρχή κρατούσε σημειώσεις και τις παρέδιδε σε πιο έμπειρους συναδέλφους. Έτσι άρχισε μια πορεία που τον έφερε σε επαφή με την πολιτική, τη δικαιοσύνη, τις δύσκολες όψεις της κοινωνίας και πρόσωπα που σπάνια βρίσκονται μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Στην επαγγελματική του διαδρομή ανέλαβε καθήκοντα αρχισυντάκτη και διευθυντή, χωρίς όμως να αισθανθεί ότι αυτοί οι ρόλοι τον εξέφραζαν περισσότερο από το ρεπορτάζ. Η προτίμησή του ήταν πάντα η άμεση κάλυψη των γεγονότων, η συνομιλία με τους ανθρώπους και η καταγραφή όσων συμβαίνουν, ακόμη κι όταν η πραγματικότητα γίνεται σκληρή.
Η δουλειά τού έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσει πρόσωπα από διαφορετικούς χώρους, ανάμεσά τους και ανθρώπους της νύχτας με ισχυρή παρουσία. Όπως έχει αναφέρει, οι επαφές αυτές δεν τον έμπλεξαν στις δικές τους δραστηριότητες. Παράλληλα, έχει ζήσει περιστατικά που αποτυπώνουν την ένταση και τον ανταγωνισμό της δημοσιογραφικής καθημερινότητας, όπως ένα επεισόδιο την περίοδο των μνημονίων, όταν έβαλε τρικλοποδιά σε βουλευτή για να εξασφαλίσει μια δήλωση. Για τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο, η καταγραφή δεν είναι απλώς ένα επαγγελματικό εργαλείο. Είναι μια συνήθεια που ξεκίνησε από την παιδική του ηλικία και παραμένει αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς του. Κυκλοφορεί έχοντας μαζί του ένα βιβλίο και δύο μικρά μπλοκ σημειώσεων: το ένα για τη δουλειά και το άλλο για το ημερολόγιό του, το οποίο ενημερώνει κάθε μέρα. Η επιλογή του να γράφει με το χέρι, σε μια εποχή κατά την οποία η πληροφορία μεταδίδεται με ταχύτητα μέσα από τις ψηφιακές πλατφόρμες και η τεχνολογία έχει προχωρήσει, αποτελεί μέρος της δημοσιογραφικής του φυσιογνωμίας.
Το «μπλοκ και μπικ», όπως αποκαλεί αυτή τη συνήθεια, έγινε το προσωπικό του σήμα κατατεθέν. «Μπλοκ σημειώσεων κρατώ από παιδί. Ούτως η άλλως στην τσάντα μου έχω πάντα βιβλίο και δύο μπλοκ skag 5αρια κατά προτίμηση. Ένα για τις σημειώσεις και ένα ημερολόγιο το οποίο ενημερώνω καθημερινά. Το πρώτο μου ρεπορτάζ ήταν το καλοκαίρι του 1989 στα περίπτερα της Ομόνοιας με τον κόσμο που διάβαζε εφημερίδες σχολιάζοντας επικαιρότητα και για τους οικοδόμους που περίμεναν στην Αθηνάς να τους πάρουν στο μεροκάματο. Στην αρχή κρατούσα σημειώσεις και τις έδινα, όπως όλοι μας, σε πιο έμπειρους συναδέλφους.»
Η προσήλωσή του σε αυτόν τον τρόπο δουλειάς συνδέεται με την αντίληψή του για τη δημοσιογραφία. Δεν θεωρεί ότι το ζητούμενο είναι αποκλειστικά η εξασφάλιση μιας είδησης πριν από τους άλλους, αλλά η αξιόπιστη και ειλικρινής κάλυψη όσων συμβαίνουν. «Είμαι πιο συστημικός από τους συστημικούς. Ήθελα πάντα αυτό από 19 χρόνων και τίποτα άλλο. Διάβασμα, γράψιμο, ρεπορτάζ, μουσική, παρέες και να μιλώ με όλο τον κόσμο.»
Η πολυετής παρουσία του στο ρεπορτάζ τον έφερε αντιμέτωπο με γεγονότα που δύσκολα αφήνουν ανεπηρέαστο έναν άνθρωπο. Οι πόλεμοι στη Σερβία και το Κόσοβο, ο σεισμός στο Αίγιο το 1995, η κρίση στην Αλβανία και ο σεισμός της Αθήνας το 1999 αποτελούν σταθμούς που συνδέθηκαν με τη δημοσιογραφική του διαδρομή. Με το πέρασμα του χρόνου, ωστόσο, άλλαξε και ο τρόπος με τον οποίο βίωνε την ανθρώπινη τραγωδία.
«Διαφορετικά βιώνεις την τραγικότητα νέος στα 25-30 με τους πολέμους στη Σερβία, το Κόσσοβο, τον σεισμό στο Αίγιο το 1995, στην Αλβανία λίγο αργότερα με τον εμφύλιο για τις «πυραμίδες» ή τον σεισμό της Αθήνας το 1999 και διαφορετικά στα 50 όταν μάλιστα είσαι πατέρας.»
Ο ίδιος είναι οικογενειάρχης και πατέρας του Χρήστου, ο οποίος αποτελεί ξεχωριστό σημείο αναφοράς στη ζωή του. Οι απώλειες που έχει βιώσει προσδίδουν διαφορετικό βάθος στη ματιά του απέναντι στην ανθρώπινη οδύνη, ιδιαίτερα όταν αυτή αφορά παιδιά και οικογένειες. Στις μνήμες του από τον χώρο της δημοσιογραφίας έχουν θέση και πρόσωπα που συνδέθηκαν με τη δημόσια ζωή και τον καλλιτεχνικό κόσμο.
Ανάμεσά τους ο Γιώργος Μαζωνάκης, για τον οποίο μίλησε στον Γρηγόρη Αρναούτογλου όπου ήταν καλεσμένος χθες (12/10) το βράδυ με συγκίνηση, αποκαλύπτοντας τον λόγο που χόρεψε ζεϊμπέκικο στην κηδεία του. Η πορεία του Δημήτρη Γιαννακόπουλου αποτυπώνει τη διαδρομή ενός δημοσιογράφου που προτίμησε να παραμείνει κοντά στην πηγή της είδησης, ακόμη κι όταν είχε τη δυνατότητα να βρίσκεται σε διοικητικές θέσεις. Η πρόσφατη ανάρτησή του, η οποία συγκέντρωσε περίπου 400.000 προβολές, έφερε στο προσκήνιο το πρόσωπό του και προκάλεσε το ενδιαφέρον ενός ευρύτερου κοινού, παρότι ο ίδιος δεν είναι άνθρωπος των κοινωνικών δικτύων. Μάλιστα, η τηλεοπτική συνέντευξη στο «The 2Night Show» με τον Γρηγόρη Αρναούτογλου, ήταν η πρώτη της ζωής του και ο ίδιος επέστρεψε σε στιγμές της επαγγελματικής και προσωπικής του διαδρομής. Όπως τόνισε σε αυτή την τηλεοπτική του εμφάνιση, εξακολουθεί να υπερασπίζεται μια απλή αρχή, που συνοψίζεται στο παλιό δημοσιογραφικό ρητό: «τα γραπτά μένουν».
Πηγή: www.gossip-tv.gr
