Δήμητρα Γαλάνη: «Η Τέχνη σού δίνει μια ψευδαίσθηση εξουσίας… Δεν σηκώνει αστεία»

Με λόγο βαθιά στοχαστικό και ουσιαστικό, η Δήμητρα Γαλάνη μιλά για τη δύναμη της μουσικής και της Τέχνης να ενώνουν τους ανθρώπους, αλλά και για τον τρόπο που ο φόβος και η τοξικότητα μπορούν να τους απομακρύνουν.

Σε μια ειλικρινή συνέντευξη στο Secret, η σπουδαία ερμηνεύτρια αναφέρεται στην ανθρώπινη συμπεριφορά, στη ματαιοδοξία, αλλά και στη θέση του καλλιτέχνη μέσα σε αυτό που η ίδια περιγράφει ως «τεράστιο οικοδόμημα» της Τέχνης.

Βραδινή έξοδος για Χειλάκη-Μαξίμου! Το καλλιτεχνικό «πηγαδάκι» στα καμαρίνια με Γαλάνη-Τσαλιγοπούλου

Εσείς, με τη μουσική σας, έχετε δει να ενώνονται σε γλέντια άνθρωποι διαφορετικών κομμάτων, ομάδων, κοινωνικών και οικονομικών τάξεων. Γιατί όταν τελειώνει το γλέντι οι ίδιοι άνθρωποι χωρίζονται και τσακώνονται;

Είναι πολύ φυσικό. Ο άνθρωπος, όταν γλεντά μέσα από τη μουσική, τον χορό και το τραγούδι, ανοίγει η ψυχή του και γίνεται θετικά δεκτική σε όλα. Δεν μπαίνει το κακό στη μέση. Όταν όμως από το πρωί μέχρι το βράδυ βομβαρδίζεται με διάφορες πληροφορίες, που λένε ότι θα πεθάνει από πείνα, πόλεμο, επιδημίες, μολυσμένο περιβάλλον, ηχορύπανση και ό,τι άλλο αρνητικό μπορεί κανείς να φανταστεί, φοβάται και η ψυχή του κλείνει. Αυτός ο άθλιος φόβος κάνει τους ανθρώπους να φτάνουν να θέλουν να φάνε ο ένας τον άλλον. Φόβος και τοξικότητα παντού. Όμως η μουσική και γενικά η Τέχνη ελευθερώνει την ψυχή.

Έχετε πει: «Προσπάθησα να μην ξιπαστώ από την αγάπη και την αποδοχή και τα κατάφερα, έγινα καλύτερος άνθρωπος». Από τι κινδυνεύσατε να ξιπαστείτε;

Τα κατάφερα γιατί δούλεψα με τον εαυτό μου. Όλοι οι άνθρωποι, όταν ανέρχονται και ξεχωρίζουν, όταν έρχεται από κάτω ένας θαυμασμός σχεδόν ανεξέλεγκτος, υπάρχει ο κίνδυνος να ξιπαστούν. Το απέφυγα, πρώτα απ’ όλα γιατί δεν μεγάλωσα με αυτή την ανάγκη και βέβαια γιατί σιγά-σιγά άρχισα να καταλαβαίνω πόσο μάταιο είναι όλο αυτό. Και κατάλαβα τι είμαι στην πραγματικότητα.

Είμαι ένας εργάτης ενός τεράστιου οικοδομήματος που λέγεται Τέχνη. Αν εγώ καμωθώ ότι είμαι κάτι ισότιμο μπροστά στον όγκο της Τέχνης που υπάρχει, έχω χάσει το παιχνίδι… Γιατί δεν είμαι παρά ένα χαλικάκι μπροστά σε αυτό το οικοδόμημα. Πρέπει να μπεις στη σωστή θέση, για να έρθει μετά ένα άλλο χαλικάκι και μετά ένα ακόμα κ.ο.κ.

Είμαστε όλοι εργάτες της Τέχνης, η οποία είναι ένα τεράστιο, διαχρονικό έργο των ανθρώπων προς τους ανθρώπους. Η Τέχνη δεν έχει υστεροβουλία. Δεν μας ανήκει. Εμείς είμαστε απλά φορείς της. Και το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να τη μελετήσουμε, να τη σεβαστούμε και, αν μπορέσουμε, να προσθέσουμε ακόμη ένα χαλικάκι.

Με ποιον τρόπο παλεύετε την ανθρώπινη ματαιοδοξία;

Η Τέχνη σού δίνει μια ψευδαίσθηση εξουσίας. Αν πάθεις αυτό που παθαίνουν οι πολιτικοί μας, δηλαδή αν ξιπαστείς και γίνεις αλαζόνας, την πάτησες, που λέμε, γιατί το οικοδόμημα είναι πολύ ισχυρό. Δεν σηκώνει αστεία.