Ο Γιώργος Κωνσταντίνου ανατρέχει στα παιδικά του χρόνια μέσα στην Κατοχή και τον Εμφύλιο, μιλώντας για τις στερήσεις και τις εικόνες που τον σημάδεψαν.
Παράλληλα, θυμάται την πορεία του στον ελληνικό κινηματογράφο, τις διαφορετικές φυσιογνωμίες που ενσάρκωσε και τις ταινίες που εξακολουθούν να αγαπούν οι θεατές, δεκαετίες μετά την πρώτη προβολή τους.
Συγκλονίζει ο Γιώργος Κωνσταντίνου: «Είδα ένα μεταφυσικό όνειρο το βράδυ πριν πεθάνει η Μάρω Κοντού»
– Περάσατε μια παιδική ηλικία με σφραγίδα Κατοχής και Εμφυλίου. Σας άφησε τραύμα; Σήμερα ανατρέχετε σ’ αυτές τις δύσκολες εποχές;
Ήμουν παιδάκι αλλά πέρασα πάρα πολύ άσχημα. Αυτά είναι τραύματα που -μπορεί να μην έχω πάει στον ψυχολόγο, αλλά- μέσα μου υπάρχουν ενίοτε. Και, να ξέρετε, τα τραύματα κάνουν πολλές φορές τον άνθρωπο να κάνει λάθη. Ένας τραυματισμένος, ένας στερημένος άνθρωπος ξαφνικά όταν βρεθεί σε ένα διαφορετικό περιβάλλον μπορεί να καταχραστεί την ελευθερία, την ομορφιά που του δίνεται ακριβώς επειδή την έχει στερηθεί. Στην προσωπική μου ζωή έχω κάνει πάρα πολλά λάθη. Και μιλάω γι’ αυτά τα λάθη τα οποία πιθανότατα ρέουν από τότε. Από τις συνθήκες της εποχής, την ανέχεια, την πείνα, τον δολοφονικό δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ήμουν και μπροστά στην ”Έλλη” όταν τορπιλίστηκε, παιδάκι 6 ετών στην Τήνο, κι ακόμα έχω έντονες εικόνες από το τραγικό συμβάν. Παιδιά τότε, δεν ξέραμε τι μας γινόταν και δεν είχαμε κανένα μέλλον όπως δεν είχε κι η χώρα κανένα μέλλον. Όλα ήταν σκοτεινά. Μόνο ηθοποιός δεν είχα σκεφτεί να γίνω. Η μητέρα μου, ωστόσο, με ενθάρρυνε κι έτσι ξεκίνησα.
– Έχετε παίξει σε επιθεώρηση, σε φάρσα, σε κωμωδία, έχετε παίξει Αριστοφάνη, τραγικούς, έχετε πρωταγωνιστήσει σε μιούζικαλ, μεταξύ άλλων. Πού βρίσκεται η καρδιά σας;
Με οτιδήποτε κι αν καταπιανόμουν, ακόμα και με το πιο ευτελές, πάντα υποστήριζα αυτό που έκανα. Κι αυτές τις εναλλαγές μού τις συγχώρησε ο κόσμος. Δεν ήμουν σνομπ, δεν έβλεπε ο κόσμος ότι βαριόμουν αυτό που έκανα. Μπορεί μέσα μου να μην ήθελα να κάνω κάτι, αλλά το υπηρετούσα. Στις ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, δε, υποδυόμουν εντελώς διαφορετικούς ρόλους. Τον Αντωνάκη στο «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα», τον Βασίλη στο «Ξύπνα Βασίλη», τον Φίλιππο στο «Καλώς ήρθε το δολάριο». Δεν ήμουν σαν τον Βουτσά ή τον Χατζηχρήστο που έκαναν συγκεκριμένους ρόλους. Και με απέρριψαν. Έκανα τις λιγότερες ταινίες απ’ όλους. Δεκαπέντε τον αριθμό.
– Δεκαπέντε ταινίες τη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου αλλά κάποιες χαραγμένες στο συλλογικό υποσυνείδητο…
Πράγματι, δικαιώθηκαν στον χρόνο. Αυτά τα «Χτυποκάρδια στο θρανίο»… Έχουν περάσει 63 χρόνια και ακόμα με κυνηγά το … προφιτερόλ.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Πηγή: www.gossip-tv.gr
