Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης, ο άνθρωπος που ταυτίστηκε όσο ελάχιστοι με την ιστορία και το DNA του Παναθηναϊκού, ο θρυλικός «Καπετάνιος», άφησε την τελευταία του πνοή, αφήνοντας πίσω του μια βαριά κληρονομιά, γεμάτη έντονες συγκινήσεις, μεγάλες επιτυχίες και μια προσωπικότητα που δεν άφηνε κανέναν αδιάφορο.
Γεννημένος στις 7 Απριλίου 1936 στην Επισκοπή Ρεθύμνου, ο Γιώργος Βαρδινογιάννης μεγάλωσε μέσα σε μια πολυπληθή οικογένεια που έμελλε να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στην οικονομική ζωή της χώρας.
Ακολουθώντας το πάθος του για τη θάλασσα, αποφοίτησε από τη Σχολή Εμποροπλοιάρχων του Σαουθάμπτον στην Αγγλία. Το προσωνύμιο «Καπετάνιος» δεν ήταν απλώς ένας τίτλος τιμής, αλλά το παράσημο μιας μυθικής πράξης: το απέκτησε όταν, ως πλοίαρχος, έσπασε με πρωτοφανή τόλμη το διεθνές εμπάργκο στη Ροδεσία, καταδιωκόμενος από το βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό. Αυτή η ναυτική επιχείρηση καθόρισε τον χαρακτήρα του, αποδεικνύοντας από νωρίς την αποφασιστικότητα, το πείσμα και την ανυποχώρητη φύση του.
Η μεγαλύτερη, όμως, αγάπη της ζωής του, που τον έφερε σε καθημερινή επαφή με το ευρύ κοινό, ήταν ο Παναθηναϊκός.
Τον Ιούλιο του 1979, με τη γέννηση του επαγγελματικού ποδοσφαίρου στην Ελλάδα, η οικογένεια Βαρδινογιάννη απέκτησε τα ηνία της ΠΑΕ Παναθηναϊκός και ο «Καπετάνιος» ανέλαβε την προεδρία. Για σχεδόν 21 χρόνια, μέχρι τον Μάιο του 2000, υπήρξε ο απόλυτος διοικητικός ηγέτης του «τριφυλλιού». Υπό τη στιβαρή του καθοδήγηση, ο σύλλογος έζησε μερικές από τις πιο λαμπρές σελίδες της ιστορίας του, κατακτώντας 6 Πρωταθλήματα, 9 Κύπελλα και 3 Σούπερ Καπ.
Αυτό που χαρακτήρισε τη θητεία του, ωστόσο, ήταν το ευρωπαϊκό όραμα που εμφύσησε στην ομάδα. Ο Παναθηναϊκός του Γιώργου Βαρδινογιάννη έγινε ο μόνιμος πρεσβευτής του ελληνικού ποδοσφαίρου στην Ευρώπη. Οι επικές πορείες μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1985 (αποκλεισμός από τη Λίβερπουλ) και του Champions League το 1996 (με τη μυθική νίκη επί του Άγιαξ στο Άμστερνταμ) φέρουν ανεξίτηλη τη σφραγίδα του. Στα χρόνια του, η Παιανία μετατράπηκε σε ένα ευρωπαϊκών προδιαγραφών προπονητικό κέντρο και η ομάδα στελεχώθηκε από θρυλικές μορφές του ποδοσφαίρου όπως ο Δημήτρης Σαραβάκος, ο Βέλιμιρ Ζάετς, ο Χουάν Ραμόν Ρότσα, ο Κριστόφ Βαζέχα και ο Γιόζεφ Βάντσικ.
Εκρηκτικός
Ο χαρακτήρας του Γιώργου Βαρδινογιάννη ήταν εκρηκτικός. Ο ίδιος για όσους τον γνώριζαν ήταν αυθεντικός και βαθιά υπερήφανος. Ένας παραδοσιακός ηγέτης, που διοικούσε με το συναίσθημα και την προσωπική του παρουσία. Δεν ήταν ο πρόεδρος του γραφείου. Βρισκόταν πάντα δίπλα στην ομάδα, παρεμβαίνοντας, συμβουλεύοντας προπονητές και παίκτες, ζώντας κάθε λεπτό με πάθος. Η σχέση του με την εξέδρα και τους οργανωμένους οπαδούς της Θύρας 13 πέρασε από χίλια κύματα. Πολλές φορές συγκρούστηκε έντονα μαζί τους, καθώς αρνήθηκε να συμβιβαστεί ή να υποταχθεί σε πιέσεις, διατηρώντας πάντα τις δικές του αρχές για το πώς πρέπει να διοικείται ένας μεγάλος σύλλογος.
Ακόμα και μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση το 2000, η καρδιά του παρέμεινε «πράσινη». Δεν σταμάτησε ποτέ να παρακολουθεί τον αγαπημένο του Παναθηναϊκό, εμφανιζόμενος συχνά στις κερκίδες της Λεωφόρου και του ΟΑΚΑ για να στηρίξει την ομάδα, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας αλλά πάντα κοντά στο τριφύλλι.
Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης φεύγει από τη ζωή ως μια εμβληματική φυσιογνωμία, ένας άνθρωπος που με το πείσμα, την κρητική του λεβεντιά και την απόλυτη αφοσίωσή του, άλλαξε τον χάρτη του ελληνικού αθλητισμού.
Με τα δικά του λόγια
Η προσωπική ζωή του Γιώργου Βαρδινογιάννη ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τις αρχές της οικογένειας, της αυθεντικότητας και μιας ανυποχώρητης εσωτερικής πυξίδας.
Για τον Γιώργο Βαρδινογιάννη, η οικογένεια ήταν το παν. Μεγαλωμένος στην Κρήτη ως ένα από τα οκτώ παιδιά του Γιάννη Βαρδινογιάννη και της Χρυσής Θεοδωρουλάκη, κράτησε αυτούς τους κώδικες τιμής ζωντανούς μέχρι το τέλος.
Η λατρεία του για την Κρήτη
Ο δεσμός του με το Ρέθυμνο δεν ατόνησε ποτέ. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά ο ίδιος σε συνομιλητές του, η προσφορά στον τόπο του δεν ήταν υποχρέωση, αλλά ανάγκη.
Και αυτό, αποδείχθηκε έμπρακτα με τις αθόρυβες δωρεές του π.χ. μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές στην Κρήτη.
Η Αγάπη
Η προσωπική του ζωή σημαδεύτηκε από τον γάμο του με την Αγάπη Πολίτη (κόρη του παλαιού τερματοφύλακα του Ολυμπιακού, Νίκου Πολίτη), με την οποία απέκτησε τρία παιδιά. Παρά το μετέπειτα διαζύγιό τους, ο αμοιβαίος σεβασμός παρέμεινε ακλόνητος. Η ίδια η Αγάπη Πολίτη τον περιέγραφε ως έναν άνθρωπο με σπάνιο και βαθύ χαρακτήρα, που ήξερε να προστατεύει τους δικούς του ανθρώπους μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης κράτησε την οικογένεια που δημιούργησε με την Αγάπη Πολίτη μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, εφαρμόζοντας το δικό του δόγμα προστασίας της ιδιωτικής ζωής. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά, τα οποία αποτέλεσαν το μεγαλύτερο στήριγμα και την απόλυτη προτεραιότητά του.
Η Χρυσή Βαρδινογιάννη. Η μοναχοκόρη του, που πήρε το όνομα της μητέρας του «Καπετάνιου». Διατηρούσε μια εξαιρετικά στενή, τρυφερή σχέση με τον πατέρα της και τον συνόδευε συχνά σε δημόσιες και πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Ο Παύλος Βαρδινογιάννης. Ο ένας από τους δύο γιους του, ο οποίος πήρε το όνομα του θείου του και γνωστού πολιτικού.
Ο Νίκος Βαρδινογιάννης ο οποίος πήρε το όνομα του εμβληματικού θείου του και ιδρυτή της επιχειρηματικής δυναστείας.
Η φιλοσοφία του για τα παιδιά και τα εγγόνια του
Όποτε αναφερόταν στα παιδιά αλλά και στα εγγόνια του, τόνιζε τη σημασία της αυτονομίας και της διαμόρφωσης ισχυρού χαρακτήρα. Έλεγε: «Τα παιδιά μου δεν μεγάλωσαν στη σκιά του ονόματός μας, αλλά με την υποχρέωση να δημιουργήσουν το δικό τους αποτύπωμα στην κοινωνία».
Δεν ήθελε τα παιδιά του να επαναπαυθούν στην οικογενειακή ισχύ, αλλά να διδαχθούν την αξία της προσωπικής προσπάθειας. Όπως χαρακτηριστικά έλεγε σε δικούς του ανθρώπους, η μεγαλύτερη επιτυχία της ζωής του δεν ήταν οι επιχειρηματικοί κολοσσοί ή τα τρόπαια του Παναθηναϊκού, αλλά το γεγονός ότι έβλεπε τα παιδιά του να προοδεύουν αυτόνομα, διατηρώντας ακέραιες τις αξίες και τον σεβασμό που τους κληροδότησε.
