Ρωτάω την Έλια τι θα έλεγε στους γονείς που τώρα λαμβάνουν μια αντίστοιχη διάγνωση για το παιδί τους:
Άρια Παπανικολάου: «Συμμετείχα στα γυρίσματα της ταινίας του Μπραντ Πιτ»
«Αν όταν πάρεις τη διάγνωση σκεφτείς “ας πάρουμε λίγο χρόνο να δούμε πώς θα εξελιχθεί από μόνο του”, τότε δεν κερδίζεις χρόνο, αλλά χάνεις χρόνο, και το βασικότερο είναι ότι χάνει χρόνο το παιδί σου. Οι γονείς θα πρέπει να αφήσουν λίγο παράμερα το αρχικό σοκ, που είναι λογικό να υπάρξει, και να στρωθούν αμέσως στη δουλειά σε συνεργασία με τους κατάλληλους ειδικούς. Παράλληλα μπορούν να κάνουν την έρευνά τους πάνω στον αυτισμό και να καταλάβουν.
Όταν κατάλαβα ότι η κοινωνία εκτός του σπιτιού μου είναι αυτή που έχει πρόβλημα με τον αυτισμό και ότι μέσα στο σπίτι μου ήμασταν καλά γιατί είχαμε και έχουμε αγάπη, στήριξη και αλληλοβοήθεια, τότε απελευθερώθηκα. Συνειδητοποίησα ότι είναι η άγνοια των άλλων ανθρώπων που τους κάνει να μας βλέπουν ως πρόβλημα, άρα οφείλουν να ενημερωθούν για τον αυτισμό και να μάθουν πώς να συμπεριφέρονται στα νευροδιαφορετικά άτομα. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, απελευθερώθηκα και ένιωσα πολύ καλύτερα.
Όσο πιο νωρίς απελευθερωθούν οι γονείς, θα νιώσουν και οι ίδιοι καλύτερα κι έτσι θα μπορούν να στηρίξουν το παιδί τους καλύτερα. Ο Δημήτρης βρήκε τη δύναμη και μπήκε μπροστά μας σαν ασπίδα, ενώ εγώ φοβόμουν να μιλήσουμε δημόσια. Όμως όταν μίλησε αρχικά ο ίδιος, είδαμε ότι οι άνθρωποι είχαν ανάγκη τελικά να το δουν αυτό, να δουν ότι μπορούμε να τσαλακωνόμαστε μπροστά στους άλλους χωρίς να χάνουμε τίποτε από τη δύναμή μας».
Η απελευθέρωση ήρθε όταν ο Δημήτρης Παπανικολάου μίλησε δημόσια για πρώτη φορά:
«Για να στηρίξεις κάποιον πρέπει να είσαι κι εσύ ο ίδιος καλά. Μαζί με τη γυναίκα μου αλλά και χωριστά, όταν χρειαζόταν, επισκεπτόμασταν ειδικό ψυχικής υγείας. Κάποια στιγμή, σε μια συζήτηση της Έλιας με τον γιατρό, εκείνος της είπε ότι έχω κάποια στοιχεία Asperger. Στην αρχή εγώ το αρνήθηκα, δεν μπορούσα να το αποδεχτώ, κι αυτό είναι μια φυσιολογική αντίδραση. Μετά όμως κατάφερα να δω τη μεγάλη εικόνα.
Η Έλια, ως μαμά της Άριας και επειδή ήθελε να την προστατεύσει, δεν ήθελε αρχικά να μιλήσουμε δημόσια γι’ αυτήν, από φόβο μήπως το παιδί στιγματιστεί. Τότε αποφάσισα να βγω εγώ μπροστά και να μιλήσω για τη δική μου περίπτωση. Ήταν 13 Σεπτεμβρίου του 2021, μέρα που γιορτάζει η Άρια, γιατί έχει πάρει το όνομα του μπαμπά μου, του Αριστείδη.
Όταν λοιπόν μίλησα δημόσια, λόγω της αναγνωρισιμότητας που έχω από το μπάσκετ, απελευθερώθηκαν πολλοί άνθρωποι, μεταξύ αυτών η Άρια και η μαμά της. Βέβαια, η Άρια είχε ήδη αρχίσει να παίρνει θάρρος, κι αυτό μας οδήγησε στο να μιλήσει και η ίδια στις 2 Απριλίου του 2022, που είναι Παγκόσμια Ημέρα Ευαισθητοποίησης για τον Αυτισμό.
Ένα σημαντικό δίδαγμα που έχω πάρει από τον αθλητισμό είναι ότι όποιος ασκεί οποιουδήποτε είδους ηγεσία πρέπει να παραδέχεται τη φθαρτότητά του. Κανείς άνθρωπος δεν είναι τέλειος, όλοι έχουν να πουν μια ιστορία. Έτσι λοιπόν βγήκα πρώτος να μιλήσω για τον αυτισμό μου, ώστε να απελευθερωθούν και οι υπόλοιποι και να μπορέσουν να πουν τις δικές τους ιστορίες. Από τότε στο δρόμο δεν σταματούν μόνο εμένα για να μου πουν για μπάσκετ, αλλά όλη την οικογένεια, για να μας ευχαριστήσουν που μιλάμε δημόσια».
Πηγη: Marie Claire
Πηγή: www.gossip-tv.gr
