xardavellas og.jpg

Ο Κώστας Χαρδαβέλλας έχει καλύψει 30 δημοσιογραφικούς πολέμους και είναι ο άνθρωπος που έχει στην πλάτη του τα περισσότερα χρόνια τηλεόρασης ως δημοσιογράφος και παρουσιαστής.

Από την πρώτη στιγμή κατάφερε να κερδίσει την αγάπη του κόσμου, αφού όποια εκπομπή και να παρουσιάζει, σημειώνει υψηλά νούμερα τηλεθέασης.

Σε πρόσφατη συνέντευξή του μίλησε για τις δύσκολες στιγμές που βίωσε αντιμετωπίζοντας ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας ενώ αποκαλύπτει την πιο έντονη δημοσιογραφική στιγμή που έχει ζήσει.

Όταν μάθατε ότι έχετε καρκίνο, ποια ήταν η πρώτη σας αντίδραση;

Όταν το έμαθα από έναν γιατρό, πήρα το αυτοκίνητό μου και πήγα μια μακρινή βόλτα μέχρι το Σούνιο. Εκεί λοιπόν σκέφτηκα πώς θα το αντιμετωπίσω, τι θα πω στη Μαρία και στον γιο μου. Σε αυτή τη μικρή βόλτα κατέληξα ότι πρέπει να το παλέψω και ότι έχω τη δύναμη να μην χάσω τη μάχη. Ένας λόγος που σώθηκα από τον θάνατο όπως μου έλεγαν και οι γιατροί, ήταν επειδή από την αρχή δεν πίστεψα ότι θα πεθάνω. Πάντα πίστευα ότι θα τον νικήσω τον καρκίνο. Είμαι σε έναν διαρκή αγώνα μαζί του. Δεν το έλεγα ποτέ σε κανέναν για να μην με κοιτάνε με πόνο και οίκτο. Το ήξεραν ελάχιστοι άνθρωποι. Μου φέρθηκαν πολύ καλά τότε στο Alter όλοι μου οι συνεργάτες και ο Γιαννίκος που ήταν τότε διευθυντής, μου είχε πει να κάτσω εκτός και να με πληρώνουν κανονικά για όσο χρειαστεί. Δεν έκατσα ποτέ, έκανα χημειοθεραπείες και το βράδυ παρουσίαζα την εκπομπή «Αθέατος κόσμος». Πήγαινα στο στούντιο ζαλισμένος και έτοιμος να καταρρεύσω αλλά έλεγα «όχι, πρέπει να είμαι εδώ». Αυτό ήταν μια απάντηση στον θάνατο που με είχε πλησιάσει.

xardavellas.jpg

Έχετε καλύψει δημοσιογραφικά τριάντα πολέμους, ποια είναι η πιο έντονη στιγμή που θυμάστε;

Δεν θα σου πω πόσες φορές είχα κινδυνέψει, που ήταν πάρα πολλές, αυτό που θυμάμαι έντονα όμως και δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι ένα αγοράκι στον Λίβανο. Είχε στο χέρι του ένα κουτί με σπίρτα και έπαιζε. Το πλησιάζω και το ρωτάω «τι ακριβώς κάνεις με το σπιρτόκουτο;». Είχε μέσα μία πασχαλίτσα και έπαιζε μαζί της. Μου απαντάει: «Αυτή είναι η μοναδική μου φίλη, επειδή αύριο ξέρω ότι δεν θα επιστρέψω σπίτι μου και δεν θα ζω, θέλω να πάρεις την πασχαλίτσα και την αφήσεις σε έναν όμορφο κήπο να ζήσει». Έτσι κι έγινε, πήρα την πασχαλίτσα και την γύρισα στην Ελλάδα, την άφησα σε έναν κήπο και έζησε. Κάθε φορά που θυμάμαι αυτή την ιστορία συγκινούμαι πραγματικά. Το παιδί αυτό σκοτώθηκε την επόμενη μέρα, τον έλεγαν Φουάτ. Αυτός είναι και ένας από τους τεράστιους λόγους που σιχαίνομαι τους πολέμους.

Πηγή Λοιπόν

Πηγή: www.gossip-tv.gr



googlenews

Ακολουθήστε το Magazine News  στο Google News